Przejmująca opowieść o życiu, miłości oraz istnieniu pozagrobowym; «Still Life» to wzruszający i byskotliwy dramat Uberta Pasolini’ego – producenta nominowanego do Oscara filmu «Full Monty» – w którym główne role grają Eddie Marsan i Joanne Froggatt.

«Still Life» to film dramatyczny z roku 2013, wyreżyserowany przez Uberto Pasolini’ego, który jest również autorem jego scenariusza https://en.wikipedia.org/wiki/Uberto_Pasolini. Film został zaprezentowany na siedemdziesiątym Festiwalu Filmowym w Wenecji, gdzie zdobył nagrodę za najlepszą reżyserię w kategorii «Orizzonti» Na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Reykjaviku, «Still Life» otrzymał główną nagrodę (Golden Puffin),  a także nagrodę FIPRESCI. Dostał również Black Pearl (najwyższe wyróżnienie) na Festiwalu Filmowym w Abu Dhabi za “humanizm, empatię i takt w podejściu do żałoby, samotności i śmierci“; za swoją kreację – w roku 2014 – na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu – Eddie Marsan zdobył nagrodę jako najlepszy brytyjski aktor https://en.wikipedia.org/wiki/Eddie_Marsan.

Fabuła filmu

John May to zmagający się z samotnością mężczyzna, który pracuje w biurze Bona Vacantia w londyńskim ratuszu Kennington, gdzie jego głównym zadaniem jest odnajdywanie najbliższych krewnych osób zmarłych w tej dzielnicy bez testamentu. Większość spraw jest otwierana i zamykana ze względu na brak poszlak, ale gdy udaje się znaleźć spadkobierców, regularnie okazuje się, że niechętnie przyjmują oni majątek osobisty zmarłego, dlatego urzędnik wprowadził praktykę polegającą na tym, że sam organizuje pogrzeb, opłacany przez władze dzielnicy, pisząc dla każdego zmarłego mowę pogrzebową jako nagrodę. Jego szef uważa tę praktykę za czasochłonną i kosztowną, dlatego postanawia zamknąć biuro, gdy tylko May zakończy ostatnią sprawę: śmierć Williama “Billy’ego” Stoke’a. Kiedy pan May – jak bohater filmu nazywany jest w całej tej opowieści – pyta o adres mężczyzny, dowiaduje się, że zmarły był sąsiadem, którego nigdy nie znał, a który mieszkał naprzeciwko niego, w bezpośrednim zasięgu widoku z jego okna.

W mieszkaniu Stoke’a jedyną poszlaką jest seria zdjęć; na jednym z nich widać fabrykę pasztecików. Większość fotografii przedstawia dorosłą kobietę i dziewczynkę. Fotografie dziewczynki nagle się kończą; w albumie są puste strony i nie ma zdjęć dziewczynki mającej więcej niż dziesięć lat. John May i inni przypuszczają, że kiedyś były to żona i córka Stoke’a, ale nie ma żadnych zapisów ani tropów, żadnych nazwisk, dat ani zapisów, żadnej identyfikacji.

May odwiedza więc wytwórnię pasztetów i od jednego z pracowników, który pamięta Stoke’a, uzyskuje adres jednej z jego byłych kochanek. Odwiedza tę kobietę i pyta ją, czy kiedykolwiek mówił o żonie lub córce. Kobieta odpowiada, że nigdy nie mówił o rodzinie i że zostawił ją dla kobiety, która była właścicielką restauracji z rybami i frytkami, w której Stoke często bywał. John jedzie do miejsca, gdzie Stoke mieszkał w tym czasie, i sprawdza wszystkie restauracje rybne w mieście, aż znajduje byłą kochankę Stoke’a, Mary, jej dorosłą córkę i wnuczkę. Mary ujawnia, że Stoke jest ojcem jej córki, ale wyjechał, zanim dowiedział się o jej istnieniu.

Mary mówi Johnowi, że nie można ich uznać za krewnych Stoke’a, ponieważ “nigdy nie chciał mieć rodziny”. Mówi mu jednak, że porzucił ich i wylądował w więzieniu.

W więzieniu strażnik pokazuje Johnowi listy, których Stoke nigdy nie wysłał. Znajduje w nich list od dziewczynki z albumu ze zdjęciami, z czego wynika, że jest to córka, która kiedyś była częścią życia i rodziny Stoke’a. List zawiera imię “Kelly” i adres. Kolejne poszukiwania okazują się owocne: May odnajduje Kelly Stoke, drugą córkę Stoke’a, córkę, którą znał. Kelly jest zaskoczona, gdy dowiaduje się, że jej ojciec nie żyje, ale wykazuje urazę do dzikich zachowań ojca i porzucenia jej razem z jej matką, gdy była mała. Kiedy May pyta o jej matkę, szukając jakichkolwiek wskazówek na temat osób związanych ze Stoke’em, Kelly wyjawia, że jej matka, dorosła kobieta z albumu i była żona Stoke’a, zmarła trzy lata temu.

Kiedy May zaprasza Kelly na pogrzeb, ta okazuje swój ból i niechęć, które są na tyle silne, że odmawia. Daje mu zdjęcie swojego ojca z Jumbo, zrobione, gdy służyli w wojsku na Falklandach. Jumbo wspomina Stoke’a z sentymentem, ale nie wykazuje zainteresowania pogrzebem. Jumbo odsyła Johna do kilku parków i schronisk, gdzie ostatnio widział Stoke’a. John spotyka tam dwóch bezdomnych mężczyzn, którzy zgadzają się z nim porozmawiać w zamian za drinka. Jednak oni również nie wykazują zainteresowania pogrzebem. Uznając, że to już koniec sprawy, May wraca do swojego biura, aby przygotować je do likwidacji. Tam otrzymuje telefon od Kelly, która zgodziła się pełnić rolę najbliższego krewnego Stoke’a.

W dalszej części filmu pojawiają się spokojne sceny, które przedstawiają Johna wprowadzającego drobne zmiany w swojej sztywnej rutynie: próbującego nowych potraw i napojów, przemierzającego nowe trasy i zainspirowanego opowieścią o dzielnym Billy’m Stoke’u.

John spotyka się z Kelly, aby poinformować ją o tym, co odziedziczyła. Kelly zaprasza Johna na herbatę, co sprawia, że May po raz pierwszy w filmie uśmiecha się, obiecując, że jego samotność się skończy. Podczas dokonywania zakupów drobnych upominków zostaje potrącony przez New Routemaster i wykrwawia się na asfalcie.

Nie udaje się jednak odnaleźć jego najbliższych krewnych, ponieważ biuro poszukiwań zostało zamknięte. May zostaje pochowany bardzo blisko grobu Stoke’a, w tym samym czasie, kiedy trwa jego pogrzeb.

W pogrzebie Stoke’a biorą udział wszyscy ludzie, z którymi John kontaktował się dla niego przez cały film. Kelly od czasu do czasu rozgląda się w poszukiwaniu May’a, który był oczekiwany na zorganizowanym przez niego pogrzebie i z którym miała się spotkać na herbacie po pogrzebie. Gdy wojskowi koledzy Stoke’a w beretach, bezdomni, jego była żona i narzeczone oraz obie córki opuszczają miejsce jego pochówku, Kelly spogląda w bok i widzi osoby zajmujące się pogrzebem – które kładą ostatnią warstwę ziemi na nowym grobie – nie zdając sobie sprawy z tego, że jest to grób Johna.

Kiedy obsługa pogrzebu May’a odjeżdża, na cmentarzu zaczynają pojawiać się osoby, które idą w kierunku miejsca pochówku John’a. Przy jego grobie gromadzi się duży tłum składający się z (nieżyjących już) ludzi, o których godny pochówek John zabiegał za swego życia. https://it.wikipedia.org/wiki/Still_Life_(film_2013) https://en.wikipedia.org/wiki/Still_Life_(2013_film)

Cały film w wersji włoskiej – po założeniu darmowego konta na RAI Play – można zobaczyć pod linkiem: https://www.raiplay.it/programmi/stilllife